Lubię Darłowo

KOŚCIÓŁ MARIACKI

Zachodniopomorska Nekropolia Książąt z rodu Gryfitów.

 

W roku 1321 biskup kamieński Konrad przekazał patronat kościoła w Darłowie braciom Święcom: Piotrowi i Jaśkowi oraz synowi Piotra - Wawrzyńcowi. Rok ten uważa się za początek budowy kościoła Najświętszej Maryi Panny, zwanego kościołem mariackim.

Kościół nawiedzały pożary w latach: 1589, 1624, 1679 i 1722. W pożarze w roku 1679, powstałym od uderzenia pioruna, spaliło się całe wnętrze kościoła wraz z wieżą. Od 1535 roku do zakończenia działań wojennych w 1945 roku, kościół należał do protestantów, którzy w większości zamieszkiwali tereny Pomorza. W tym czasie w świątyni dokonano wielu zmian architektonicznych.

Po zakończeniu II Wojny Światowej, wraz z polskimi osadnikami, do miasta przyjechali także katoliccy duchowni. 14 sierpnia 1945 roku franciszkanie z Prowincji Matki Bożej Niepokalanej objęli kościół i 1 września tegoż roku dokonano jego poświęcenia. Pierwszym proboszczem był o. Damian Tyniecki. Od 1974 roku rozpoczęto regotyzację kościoła. Usunięto dostawione balkony, odbito tynki ze sklepień żebrowych w nawie głównej, a w nawach bocznych i kaplicach odsłonięto wnęki i dwa portale gotyckie a także średniowieczne, dobrze zachowane malowidła ścienne w prezbiterium.

Na szczególną uwagę w darłowskim Kościele Mariackim zasługuje znajdujące się w kaplicy pod kościelną wieżą Mauzoleum Pomorskie z sarkofagami Króla Eryka, Elżbiety, żony ostatniego Księcia Pomorskiego i Jadwigi - Księżniczki Pomorza.

 

Na zainteresowanie zasługuje: bogato zdobiona, barokowa ambona najprawdopodobniej z około 1700 roku. Jej korpus upiększają płaskorzeźby ze scenami z życia Chrystusa i sceny biblijne. Całość wsparta jest na figurze anioła. Na baldachimie znajduje się scena Sądu Ostatecznego. W świątyni znajduje się barokowe malowidło ścienne "Pokłon Trzech Króli" (XVII - XVIII w.) oraz znajdujące się w zamurowanej wnęce okiennej malowidło przedstawiające Świętego Krzysztofa. Ponadto jest sześć portretów Apostołów z końca XVII wieku, renesansowa misa chrzcielna z XVI wieku wykonana w Norymberdze. Chrzcielnica wykuta w blasze jest dziełem artysty Ziemi Pomorskiej - Wilhelma Gross'a. Znajduje się ona w nawie głównej kościoła, tuż pod balkonem. Ponadto na uwagę załugują: barokowy krucyfiks i tabernakulum z XVII wieku, barokowe stalle z XVII wieku, mosiężny żyrandol z aniołem z przełomu XVII i XVIII wieku oraz prospekt organowy z 1853 roku. Neogotycki ołtarz główny pochodzi z 1853 r. Na obrazach w górnej części przedstawiona jest postać Archanioła. Po bokach, rzeźbione w drewnie postacie świętych: Piotra i Pawła.

W nawach bocznych oraz w prezbiterium warto zwrócić uwagę na starannie wykonane witraże. Na szkle w oknie prezbiterium przedstawiono Chrystusa w otoczeniu Ewangelistów. Przemieszczając się wzdłuż nawy południowej dostrzeżemy m.in. postać Świętego Wojciecha. Witraż został ufundowany przez czeską gminę Stary Hrozenkov, z którą miasto Darłowo współpracuje w ramach umowy partnerskiej. Tuż obok Herb Miasta Darłowo zdobi kolejne okno świątyni.

 

W obejściu kościoła znajduje się dość specyficzne lapidarium. Zgromadzone tu pozostałości pochodzą z cmentarzysk aż czterech wyznań: katolickiego, ewangelickiego, prawosławnego i żydowskiego.

 

Pierwszym powojennym proboszczem parafii w latach 1945 - 1950 był o. Damian Tyniecki, który przybył do Darłowa z Radziejowa na Kujawach wraz z liczną grupą osadników z tamtych stron. Jego imieniem nazwana została jedna z ulic w mieście.

 

 

Powrót do wykazu zabytków